Personal Profile

U heeft vast wel het nodige op Internet over mij gelezen. Wellicht nuttig om dingen te nuanceren en iets meer over mijzelf te vertellen.

De meeste mensen in Europa kennen mij van de omstreden geslachtsbepaling in de Genderkliniek. Wat ik bij de start van de Nederlandse versie van de Genderkliniek in 1995 nooit had gedacht was dat over dit onderwerp zoveel te doen zou zijn.

Want waar ik mee begon bestond zowel in de V.S. en Engeland al tientallen jaren. In die tijd was geslachtsbepaling helemaal niet omstreden laat staan een onderwerp waar de media zich mee bezig hielden.

Zo had je in London de fameuze London Gender Clinic van dokter Lu. Die heeft tientallen jaren, zonder enige discussie, bestaan.

Een dergelijk lang leven was de Nederlandse versie van de Gender kliniek niet beschoren. Direct na de opening in Utrecht brak een ongekende storm van haat, protest en tumult los. Wat in Amerika, Rusland, het Midden- en Verre Oosten normaal en al lang en breed geaccepteerd is, schijnt in het bekrompen Europa niet te kunnen.

In de rest van de wereld wordt over veel onderwerpen vaak anders gedacht dan in Europa. Over cultuur verschillen gesproken…Ook mogen we niet vergeten dat Europa getraumatiseerd is door de verwerpelijke gebeurtenissen tijdens de tweede wereld oorlog.

Hoe anders is het bijvoorbeeld in de V,S, waar “family balancing” al decennia een normale zaak is. Artsen oogsten zelfs roem doordat bekende artiesten en sporters openlijk voor hun wens om het geslacht van hun baby te willen bepalen uitkomen.

Maar de naam en faam die aanbieders van geslachtskeuze in de V.S. ten deel valt is in Europa ver te zoeken. Nederlandse media en politici vinden mij een boef, of zo u wilt, een charlatan. In ieder geval in de ogen van sommige politici een absolute bedreiging voor de samenleving.

Op welke feiten deze conclusies zijn gebaseerd kan ik nergens terugvinden. Met mijn collega’s werk ik al tientallen jaren in ballingschap om de droom van ouderparen op een integere en professionele wijze waar te maken. En we slagen er goed in, Vanuit alle lagen van de bevolking maken mensen gebruik van de genderkliniek om de vaak meest belangrijke wens te realiseren.

De hartverwarmende blijdschap van ouders valt niet te rijmen met de negatieve berichtgeving over dit onderwerp. Het zijn echt totaal verschillende realiteiten.

De storm van aandacht en protest die bij de opening van de Genderkliniek in Utrecht in 1995 uitbrak was een totale verrassing.

Journalisten en politici, waaronder velen die waarschijnlijk nooit van geslachtskeuze hadden gehoord, wisten de samenleving direct hun mening op te dringen. Iedereen vond er wel wat van. Zo werkt dat.

In Nederland, maar ook in de rest van Europa, is de democratie verlamd door eenzijdige berichtgeving en vreemde realiteits zin. Het is geen wonder dat vooral in Nederland steeds meer politici hun vak vaarwel zeggen.

Journalisten denken boven de wet te staan. Ze zijn zelfs zo dominant dat het Openbaar Ministerie terughoudend is om tegen journalisten die de wet breken op te treden. Verslaggevers zijn een beschermde species. Deze valse verhevenheid is totaal in strijd met hun eigen narratief van gelijke behandeling.

Geschiedenis

Het advies van de Gezondheidsraad in 1995 om de reproductieve vrijheid van burgers niet in te perken en de Genderkliniek in Nederland gewoon toe te staan werd als gevolg van stemmingmakerij door de mainstream media terzijde geschoven. Doordat verslaggevers in koor blijven roepen dat geslachtskeuze vreselijk is hebben politici geen vrije keuze om beleid volgens eigen zienswijze te ontwikkelen.

Zo besloot wijlen Minister Borst van Volksgezondheid, onder grote politieke druk, tot wetgeving waarmee ouders het recht om het geslacht van hun toekomstige kindje bij de conceptie te laten bepalen in Nederland voorlopig werd ontnomen. Het eerste land in de wereld met een dergelijk verbod.

Het blijft een raadsel waarom de toenmalige en door D’66 letterlijk en figuurlijk de hemel in geprezen bewindsvrouw destijds wel tegen medische geslachtsbepaling was, maar geen moeite had met geslachtskeuze door middel van abortus.

De ophef over geslachtskeuze was hoe dan ook voor mij een complete verrassing.

Juist omdat ik een media achtergrond heb had ik misschien kunnen weten dat de berichtgeving over dit onderwerp mogelijk een “make or break” factor zou kunnen zijn.

In de jaren 80 werkte ik als verslaggever bij het dagblad De Telegraaf/ Nieuws van de Dag. Ik hield mij daar onder meer met infrastructuur en telecom bezig. Een ontzettend leuke en vooral leerzame tijd. Ik ben De Telegraaf nog steeds dankbaar voor de geweldige kennis die ik daar heb kunnen opdoen.

Omdat journalistiek toch niet mijn ding was en inmiddels met half Nederland na kritische berichtgeving en vele pagina openingen overhoop lag ben ik in 1987 als verslaggever gestopt en een juridisch media- advies bureau begonnen. Dat was in de tijd dat commerciële t.v., kabeltelevisie en satelliet in opkomst waren.

Het was een enorm succes. Ons kantoor kreeg de eindverantwoordelijkheid over de eerste commerciële Nederlandstalige teletext pagina’s bij Sky Channel en Superchannel. We hadden in Utrecht in een aparte kamer van ons advocaten kantoor zelfs een kleine teletext redactie waar we pagina’s opmaakten en deze met behulp van een modem naar Sky Channel in Engeland zonden. Zelfs de NOS kwam kijken omdat wij het goedkoper konden dan de waterhoofd redactie in Hilversum.

Behalve teletext en juridisch advies produceerden wij Infomercials. De eerste Infomercial was voor promotie voor de stad Utrecht op CNN Europe. Daarnaast werd onder meer een wereldwijde kunst agenda geproduceerd voor The Arts and Entertainment Channel in de V.S.

Waar je mee omgaat daar wordt je door besmet. Zeggen ze. Zo werd ik nog bijna producer bij TV 10.

Mijn carrière was totaal anders gelopen als TV10 niet voortijdig ter ziele was gegaan. In een vergaderkamertje in het NOS complex in Hilversum hadden we ter viering van mijn nieuwe job bij TV 10 al champagne gedronken. De vreugde was voorbarig. Het hele project werd -ook alweer door wetgeving en veel gedoe- gecanceld. Dan maar doorgaan met de juridische adviespraktijk.

Maar niet voor lang. Ik belandde in de zorg en was opeens met kunstmatige voortplanting bezig.

Een cliënt van ons kantoor was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik vertelde dat in London een kliniek voor geslachtskeuze bestond. Voor Nederland zou dit een absoluut novum zijn. De cliënt zag het helemaal zitten om in Nederland een genderkliniek te realiseren en vroeg mij of ik mee wilde doen en de P.R. voor mijn rekening wilde nemen.

Ik had twijfel. Eigenlijk had ik helemaal niets met ziekenhuizen en artsen. Ik zei toch aarzelend “ja” En op de dag dat we in juni 1995 in Utrecht met de eerste Nederlandse kliniek voor medische geslachtskeuze open gingen, brak een bijna ontembare storm van media geweld uit. Het gezondheidscentrum Zuilen stroomde vol met reporters uit binnen- en buitenland. Ineens beroemd of eigenlijk berucht.

Na veel discussie en een stroom aan uiteenlopende argumenten kwam in 1998 een noodwet tot stand waarmee de Genderkliniek de behandeling niet meer in Nederland mocht aanbieden.

De behandeling, spermaselectie met kunstmatige inseminatie, werd sindsdien in België en Engeland voortgezet. Die Belgen toch. Wettelijk was er aanvankelijk niets geregeld. Later kwam er wetgeving maar uitsluitend gebaseerd op IVF. Hierdoor konden we nog jaren voortgaan met de relatief goedkope en populaire spermaselectie techniek.

Na een tumultueuze en misleidende reportage van de Evangelische Omroep, waarbij een nep patiënt zich onder valse naam had ingeschreven, werd de Belgische wet in allerijl aangepast. Family balancing met behulp van medische technieken, kwam daarmee in West Europa tot een einde. De dienstverlening wordt sinds 2011 voortgezet in landen waar geen belemmerende wetgeving van toepassing is.

Nederland is niet rijp voor innovatieve zorg

In Nederland is voor innovatieve zorg weinig ruimte. Zorgvernieuwing impliceert “maakbaarheid” En dat is eng. Het overheidsbeleid werkt over een breed front verlammend. Politici zijn liever met hun eigen stokpaardjes bezig dan dat ze oog hebben voor het algemeen belang. Kijk maar naar de boeren en de aanvallen op de voedselvoorziening.

De bekrompenheid van het Haagse circus kwam in 2001 opnieuw op mijn pad toen in de door mij opgerichte en na verkoop aan een IT firma ter ziele gegane Second Opinion kliniek voor het eerst in Nederland de innovatieve HIV PCR test werd aangeboden. U raadt het al. De medische wereld riep in koor dat de test niet zou werken. De test was charlatannerie. “We moeten dit niet willen” is ook zo’n typisch Nederlands griezel statement dat politici gebruiken om hun dictaten kracht bij te zetten. Journalisten schreven dit gebral als hijgende honden braaf op.

U zult het vandaag de dag misschien niet geloven maar we werden destijds door de IGZ inspecteur infectieziekten met sluiting en boetes bedreigd als we deze test bleven aanbieden. Erg vreemd want toen al was deze PCR test, vanwege de hoge betrouwbaarheid, in Duitsland verplicht.

De hetze tegen deze test had waarschijnlijk vooral met geld te maken. De overheid was destijds, zo lijkt het, bevreesd dat er veel vraag naar de toen nog dure HIV PCR test zou ontstaan. Ze modderden liever door met de minder betrouwbare analoge testen. Tijden veranderen. Tegenwoordig is ook in Nederland deze HIV PCR test de norm.

In 2007 opnieuw een bizarre ervaring. Ik werd betrokken bij de oprichting van het DNA test bedrijf Geneticom. Zodra de naam Van Delen in relatie tot de zorg verschijnt gaan natuurlijk alle alarm bellen rinkelen. Er was nadat dit nieuws bekend werd nog net geen sprake van de noodtoestand.

Zoals dat in Nederland standaard praktijk is produceerde het NOS journaal hierover onmiddellijk een tendentieus en stemming makend item. Ik zal maar niet uitwijden over hoe “NOS gezondheidsdeskundige” Rinke van den Brink mij chanteerde en bedreigde om aan de uitzending mee te werken. “Anders zou hij zijn eigen verhaal maken” Dat is het allooi waarmee we te maken hebben.

Dat de NOS met haar lasterlijke en suggestieve aanpak fout zat bleek wel toen korte tijd later toenmalig zorgverzekeraar Agis het zo somber niet in zag en Geneticom overnam. De testen die door de NOS als kwakzalverij werden bestempeld zijn inmiddels de norm.

Na in 2008 bij Geneticom te zijn vertrokken vroeg zorgverzekeraar Agis twee jaar later of Van Delen terug wilde komen om opnieuw directeur van het inmiddels door wanbeleid geteisterde Geneticom te worden.

Wel grappig was dat uit het gebruikelijke integriteitsonderzoek door Agis een geheel ander beeld naar voren kwam dan het negatieve imago dat door sommigen zo graag wordt geschetst.

Momenteel ben ik program director bij een top IVF kliniek in Limassol en daarnaast actief betrokken als legal administrator bij een aantal courts of law en waak over budgetten van gehandicapten.

Het is maar dat u het weet.