Bert van Delen.nl
Kritisch Maatschappelijk Weblog

The future doesn’t belong to the fainthearted; it belongs to the brave

Personal Profile

U heeft vast al het nodige op Internet over mij gelezen. Wellicht een passend moment om de dingen te nuanceren en iets meer over mijzelf te vertellen.

De meeste mensen in Europa kennen mij van de omstreden geslachtsbepaling in de Genderkliniek. Wat ik bij de start van de Nederlandse versie van de Genderkliniek in 1995 nooit had gedacht was dat over dit onderwerp zoveel te doen zou zijn.

Want waar ik mee begon bestond zowel in de V.S. en Engeland al tientallen jaren. In die tijd was geslachtsbepaling helemaal niet omstreden laat staan een onderwerp waar de media zich mee bezig hielden.

Zo had je in London de fameuze London Gender Clinic van dokter Lu. Die heeft tientallen jaren, zonder enige discussie, bestaan.

Een dergelijk lang leven was de Nederlandse versie van de Gender kliniek niet beschoren. Direct na de opening in Utrecht brak een ongekende storm van haat, protest en tumult los. Wat in Amerika, Rusland, het Midden- en Verre Oosten normaal en al lang en breed geaccepteerd is, schijnt in West Europa niet te kunnen.

In de rest van de wereld wordt over veel onderwerpen vaak anders gedacht dan in Europa. Over cultuur verschillen gesproken…

In Noord Amerika “vechten” klinieken waar “family balancing” wordt aangeboden elkaar zowat de tent uit. Dokter Potter is met zijn family balancing kliniek zelfs een naam. Maar de naam en faam die aanbieders van geslachtskeuze in de V.S. ten deel valt is in Europa ver te zoeken. Sommige Nederlandse media en politici vinden mij een boef of zo u wilt een charlatan en in ieder geval een bedreiging voor de samenleving.

Op welke feiten deze conclusies zijn gebaseerd kan ik nergens terugvinden. Met mijn collega’s werk ik al decennia lang hard om de droom van ouderparen op een integere en professionele wijze waar te maken.

De hartverwarmende blijdschap van ouders valt niet te rijmen met de negatieve berichtgeving over dit onderwerp. Het zijn echt totaal verschillende realiteiten.

De storm van aandacht en protest die bij de opening van de Genderkliniek in Utrecht in 1995 uitbrak was een totale verrassing.

Journalisten en politici, waaronder velen die waarschijnlijk nooit van geslachtskeuze hadden gehoord, wisten de samenleving direct hun mening op te dringen. Iedereen vond er wel wat van.

We weten dat journalisten vaak denken boven de wet te staan. Zelfs het Openbaar Ministerie is terughoudend om tegen journalisten die de wet breken op te treden. Verslaggevers zijn een beschermde species. Ik ben voorstander van een onafhankelijk gerecht waar journalistieke misstanden kunnen worden berecht.

Het advies van de Gezondheidsraad om de reproductieve vrijheid van burgers niet in te perken en de Genderkliniek gewoon toe te staan werd als gevolg van de stemmingmakerij door de media terzijde geschoven.

In Nederland besloot wijlen Minister Borst van Volksgezondheid, onder grote politieke druk, tot wetgeving waarmee ouders het recht om het geslacht van hun toekomstige kindje bij de conceptie te laten bepalen in Nederland voorlopig werd ontnomen.

Patiënten werden en worden op kosten gejaagd omdat ze sinds de wetten actief zijn voor geslachtsselectie naar het buitenland moeten. Gelukkig mag de voorbereiding voor deze behandeling wel legaal in eigen land en gaan patiënten uit heel Europa naar verschillende bestemmingen om de baby van hun dromen te realiseren.

Ik heb wijlen Els Borst als een niet professionele, door emoties gedreven bewindsvrouw leren kennen. De door D’66 letterlijk en figuurlijk de hemel in geprezen Els Borst zaaide liever dood en verderf met haar standpunt om geslachtskeuze door middel van abortus “begrijpelijk” te vinden en toe te staan.

Wat er aan vooraf ging

De zorg. Ik kom helemaal niet uit de zorg. Met een economisch/ juridische achtergrond begon ik in de jaren 80 als verslaggever bij het dagblad De Telegraaf/ Nieuws van de Dag. Ik hield mij daar onder meer met infrastructuur en telecom bezig. Een ontzettend leuke en vooral leerzame tijd. Ik ben De Telegraaf nog steeds dankbaar voor de geweldige kennis die ik daar heb kunnen opdoen.

Uiteindelijk kwam toch de ondernemer in mij bovendrijven en in 1987 ben ik als verslaggever gestopt en een juridisch media- advies bureau begonnen. Dat was in de tijd dat commerciële t.v., kabeltelevisie en satelliet in opkomst waren.

Het was een enorm succes. Ons kantoor kreeg de eindverantwoordelijkheid over de eerste commerciële Nederlandstalige teletext pagina’s bij Sky Channel en Superchannel. We hadden in Utrecht een  kleine teletext redactie. Zelfs de NOS kwam kijken omdat wij het goedkoper konden dan de waterhoofd redactie in Hilversum.

Bahalve juridisch advies produceerden wij Infomercials. De eerste Infomercial was voor promotie voor de stad Utrecht op CNN Europe. Daarnaast werd onder meer een wereldwijde kunst agenda geproduceerd voor The Arts and Entertainment Channel in de V.S.

Waar je mee omgaat daar wordt je door besmet. Zeggen ze. Zo werd ik bijna nog producer bij TV 10.

Mijn carrière was totaal anders gelopen als TV10 niet voortijdig ter ziele was gegaan. In een vergaderkamertje in het NOS complex in Hilversum hadden we ter viering van mijn nieuwe job bij TV 10 al champagne gedronken. De vreugde was voorbarig. Het hele project werd -ook alweer door wetgeving en veel gedoe- gecanceld. Dan maar doorgaan met de juridische adviespraktijk.

Ondanks mijn kritiek op “de media” ben ik er zelf van uitgebroed en verlang er soms nog wel eens naar terug.

Het liep anders. Ik belandde in de zorg.

Een cliënt van ons kantoor was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik vertelde dat in London een kliniek voor geslachtskeuze bestond. Voor Nederland zou dit een absoluut novum zijn. Onze cliënt vroeg mij toen of ik mee wilde doen en de P.R. voor mijn rekening wilde nemen.

Ik had twijfel. Eigenlijk had ik helemaal niets met ziekenhuizen en artsen. Ik zei toch aarzelend “ja” En op de dag dat we in juni 1995 in Utrecht met de eerste Nederlandse kliniek voor geslachtskeuze open gingen, brak de hiervoor genoemde tsunami van media geweld uit.

Na veel discussie kwam in 1998 een noodwet tot stand waarmee de Genderkliniek de behandeling zelf niet meer in Nederland mocht aanbieden.

De behandeling, spermaselectie met kunstmatige inseminatie, werd sindsdien in België en Engeland aangeboden

Omdat zowel de wetgeving in België en Engeland later werd gewijzigd wordt sinds 2011 de geslachtskeuze behandeling in voornamelijk Cyprus en de V.S. aangeboden.

Geen sperma selectie meer maar High Tech geslachtsbepaling door middel van IVF met PGD.

Nederland is niet rijp voor innovatieve zorg

In Nederland is voor zorg vernieuwing weinig ruimte. Zorgvernieuwing impliceert “maakbaarheid”

De bekrompenheid van de samenleving kwam in 2001 opnieuw op mijn pad toe in de door mij opgerichte en na verkoop ter ziele gegane Second Opinion kliniek voor het eerst in Nederland een HIV PCR test werd aangeboden. U raadt het al. De medische wereld riep in koor dat de test niet zou werken. De journalisten schreven dit gebral als hijgende honden braaf op.

U zult het vandaag de dag misschien niet geloven maar we werden destijds door de IGZ inspecteur infectieziekten met sluiting bedreigd als we deze test bleven aanbieden. Erg vreemd want toen al was deze PCR test, vanwege de hoge betrouwbaarheid, in Duitsland verplicht.

De hetze tegen deze test had vooral met geld te maken. De overheid was toen bang dat er veel vraag naar de toen nog dure HIV PCR test zou komen. Ze modderden op dat moment liever door met de minder betrouwbare analoge testen. Tijden veranderen. Tegenwoordig is ook in Nederland deze HIV PCR test de norm.

Naast de genoemde rumoer was ik in 2007 betrokken bij de oprichting van het DNA test bedrijf Geneticom.

Zoals dat in Nederland standaard praktijk is produceerde het NOS journaal hierover onmiddellijk een tendentieus en stemming makend item. Ik zal maar niet uitwijden over hoe “NOS gezondheidsdeskundige” Rinke van den Brink mij chanteerde en bedreigde om aan de uitzending mee te werken. “Anders zou hij zijn eigen verhaal maken”

Dat de NOS met haar lasterlijke en suggestieve aanpak fout zat bleek wel toen korte tijd later toenmalig zorgverzekeraar Agis het zo somber niet in zag en Geneticom overnam. De testen die door de NOS als kwakzalverij werden bestempeld zijn inmiddels de norm.

Na in 2008 bij Geneticom te zijn vertrokken vroeg zorgverzekeraar Agis of Van Delen terug wilde komen om directeur van Geneticom te worden. Maar Van Delen weigerde, tot grote woede op het toenmalige hoofdkantoor in Amersfoort.

Wel grappig was dat uit het gebruikelijke integriteitsonderzoek door Agis een geheel ander beeld naar voren kwam dan het negatieve imago dat door sommigen zo graag wordt geschetst.