Bert van Delen.nl
Kritisch Maatschappelijk Weblog

The future doesn’t belong to the fainthearted; it belongs to the brave

Personal Profile

U heeft vast al het nodige op Internet over mij gelezen. Wellicht een verstandig moment om de dingen te nuanceren en iets meer over mijzelf te vertellen.

De meeste mensen in Europa kennen mij van de omstreden geslachtsbepaling in de Genderkliniek. Wat ik bij de start van de Nederlandse versie van de Genderkliniek in 1995 nooit had gedacht was dat over dit onderwerp zoveel te doen zou zijn.

Want waar ik mee begon bestond zowel in de V.S. en Engeland al tientallen jaren. In die tijd was geslachtsbepaling helemaal niet omstreden laat staan een onderwerp waar de media zich mee bezig hielden.

Zo had je in London de fameuze London Gender Clinic van dokter Lu. Die heeft tientallen jaren, zonder enige discussie, bestaan.

Een dergelijk lang leven was de Nederlandse versie van de Gender kliniek niet beschoren. Direct na de opening in Utrecht brak een ongekende storm van haat, protest en tumult los. Wat in Amerika, Rusland, het Midden en Verre Oosten normaal en al lang en breed geaccepteerd is, schijnt in West Europa niet te kunnen.

In de rest van de wereld wordt over veel onderwerpen anders gedacht dan in Europa. Over cultuur verschillen gesproken…

In Noord Amerika “vechten” klinieken waar “family balancing” wordt aangeboden elkaar zowat de tent uit. Dokter Potter is met zijn family balancing kliniek zelfs een naam. Maar de naam en faam die aanbieders van geslachtskeuze in de V.S. ten deel valt is in Europa ver te zoeken. Sommige Nederlandse media en politici vinden mij een boef of zo u wilt een charlatan en in ieder geval een bedreiging voor de samenleving.

Op welke feiten deze conclusies zijn gebaseerd kan ik nergens terugvinden. Met mijn collega’s werk ik al decennia lang hard om de droom van ouderparen op een integere en professionele wijze waar te maken.

De hartverwarmende blijdschap van ouders valt niet te rijmen met de negatieve berichtgeving over dit onderwerp. Het zijn echt totaal verschillende realiteiten.

De storm van aandacht en protest die bij de opening van de Genderkliniek in Utrecht in 1995 uitbrak was een totale verrassing.

Journalisten en politici, waaronder velen die waarschijnlijk nooit van geslachtskeuze hadden gehoord, wisten de samenleving direct hun mening op te dringen. Iedereen vond er wel wat van.

We weten dat journalisten vaak denken boven de wet te staan. Zelfs het Openbaar Ministerie is terughoudend om tegen journalisten die de wet breken op te treden. Verslaggevers zijn een beschermde species.

Alleen zij mogen normen van fatsoen en wetten overtreden om met stemming makende en gekleurde berichten de grenzen van het toelaatbare te overschrijden. Niet de politiek maar de media regeert. Het is vooral in West Europa een mediacratie waarbij selectieve en gespeelde verontwaardiging de boventoon voert en waarbij onwelgevallige meningen in de kiem worden gesmoord.

Het advies van de Gezondheidsraad om de reproductieve vrijheid van burgers niet in te perken en de Genderkliniek gewoon toe te staan werd als gevolg van de stemmingmakerij door de politiek terzijde geschoven. De opschudding betekende uiteindelijk in de hele EU het einde van alle genderklinieken.

In Nederland besloot wijlen Minister Borst van Volksgezondheid, onder grote politieke druk, tot wetgeving waarmee ouders het recht om het geslacht van hun toekomstige kindje bij de conceptie te laten bepalen in Nederland voorlopig werd ontnomen. Patiënten werden en worden op kosten gejaagd omdat ze sinds de wetten actief zijn voor geslachtsselectie naar het buitenland moeten.

De door D’66 letterlijk en figuurlijk de hemel in geprezen Els Borst was een merkwaardige, onnavolgbare en ronduit onbeschofte vrouw. Heel wat minder lief en aardig dan haar partijgenoten zo graag doen voorkomen.

Zonder met ons ooit een woord te hebben gewisseld vond ze geslachtsbepaling in een kliniek maar verwerpelijk. Onnavolgbaar was dat ze zich bij geslachtsbepaling door middel van abortus wel wat kon voorstellen. In de kamer sprak ze, als ze het over mij had, steeds over “die man” en “die directeur”

Gelet op de wel zeer ruime standpunten over euthanasie zaait de partij van wijlen mevrouw Borst liever dood en verderf dan dat ze initiatieven om leven te verwekken omarmt.

Maar de oude politieke garde die zo “tegen” is slinkt. Ook het malafide voormalig S.P. kamerlid Van Gerven, die Van Delen te vuur en te zwaard bestreed, is inmiddels uit de running.

Deze extreem linkse huisarts uit Brabant liet geen kans onbenut om het onderwerp geslachtskeuze en vooral de aanbieder in een kwaad daglicht te stellen.

De samenleving heeft een kort geheugen.

Graag wijs ik erop dat de S.P. een omstreden politieke partij is die zich in de marge van de samenleving beweegt. Het is nog niet eens zo lang geleden dat aanhangers van dit soort semi communistische partijen, vanwege staatsgevaar, niet voor een overheids functie in aanmerking kwamen.

Wat er aan vooraf ging

Tenslotte nog iets over mijn achtergrond. Met een economisch/ juridische achtergrond begon ik in de jaren 80 als verslaggever bij het dagblad De Telegraaf/ Nieuws van de Dag. Ik hield mij daar onder meer met infrastructuur en telecom bezig. Een ontzettend leuke en vooral leerzame tijd.

In 1987 ben ik als verslaggever gestopt en met een juridisch media- advies bureau begonnen. Dat was in de tijd dat commerciële t.v., kabeltelevisie en satelliet in opkomst waren.

Het was een succes. Ons kantoor kreeg de eindverantwoordelijkheid over de eerste commerciële Nederlandstalige teletext pagina’s bij Sky Channel en Superchannel. We hadden in Utrecht een  kleine teletext redactie. Zelfs de NOS kwam kijken.

En ook daarvan weet ik nog hoe sommige media er een uitgesproken negatief verhaal van wisten te maken en zelfs het ministerie van mediazaken met boetes dreigde. Het was commerciële teletext en dat zou niet mogen. Echter een paar maanden na deze ophef volgde een excuusbrief van het ministerie en wensten ze mij veel succes.

Bahalve juridisch advies produceerde ons kantoor Infomercials. De eerste Infomercials was voor promotie voor de stad Utrecht op CNN Europe. Daarnaast produceerden wij onder meer een kunst agenda voor The Arts and Entertainment Channel in de V.S.

Waar je mee omgaat daar wordt je door besmet. Zeggen ze. Zo werd ik bijna nog producer bij TV 10.

Mijn carrière was totaal anders gelopen als TV10 niet voortijdig ter ziele was gegaan. In een vergaderkamertje in het NOS complex in Hilversum hadden we ter viering van mijn nieuwe job bij TV 10 al champagne gedronken. De vreugde was voorbarig. Het hele project werd -ook alweer door wetgeving en veel gedoe- gecanceld. Dan maar doorgaan met de juridische adviespraktijk.

Het was vanuit deze praktijk dat ik in 1995 toevallig met de zorg in aanraking kwam.

Een cliënt van ons kantoor was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik vertelde dat in London een kliniek voor geslachtskeuze bestond. Voor Nederland zou dit een absoluut novum zijn. Onze cliënt vroeg mij toen of ik mee wilde doen en de P.R. voor mijn rekening wilde nemen.

Ik had twijfel. Eigenlijk had ik helemaal niets met ziekenhuizen en artsen. Ik zei toch aarzelend “ja” En op de dag dat we in juni 1995 in Utrecht met de eerste Nederlandse kliniek voor geslachtskeuze open gingen, brak de hiervoor genoemde tsunami van media geweld uit.

Na veel discussie kwam in 1998 een noodwet tot stand waarmee de Genderkliniek de behandeling zelf niet meer in Nederland mocht aanbieden.

De behandeling, spermaselectie met kunstmatige inseminatie, werd sindsdien in België en Engeland aangeboden

Omdat zowel de wetgeving in België en Engeland later werd gewijzigd wordt sinds 2011 de geslachtskeuze behandeling in voornamelijk Cyprus en de V.S. aangeboden.

Geen sperma selectie meer maar High Tech geslachtsbepaling door middel van IVF met PGD.

Nederland is niet rijp voor innovatieve zorg

In Nederland is voor zorg vernieuwing weinig ruimte. Er heerst een grote angst voor iedere vorm van “ingrijpen” in de natuur. De bekrompenheid van de samenleving kwam in 2001 opnieuw op mijn pad toe in de door mij opgerichte Second Opinion kliniek voor het eerst in Nederland een HIV PCR test werd aangeboden. U raadt het al. De medische wereld riep in koor dat de test niet zou werken. De journalisten schreven dit gebral als hijgende honden braaf op.

U zult het vandaag de dag misschien niet geloven maar we werden destijds door de IGZ inspecteur infectieziekten met sluiting bedreigd als we deze test bleven aanbieden. Erg vreemd want toen al was deze PCR test, vanwege de hoge betrouwbaarheid, in Duitsland verplicht.

De hetze tegen deze test had vooral met geld te maken. De overheid was toen bang dat er veel vraag naar de toen nog dure HIV PCR test zou komen. Ze modderden op dat moment liever door met de minder betrouwbare analoge testen.

Tijden veranderen. Tegenwoordig is ook in Nederland deze HIV PCR test de norm.

Naast de genoemde rumoer was ik in 2007 betrokken bij de oprichting van het DNA test bedrijf Geneticom.

Zoals dat in Nederland standaard praktijk is produceerde het NOS journaal hierover onmiddellijk een tendentieus en stemming makend item.

Ik zal maar niet uitwijden over hoe “NOS gezondheidsdeskundige” Rinke van den Brink mij chanteerde en bedreigde om aan de uitzending mee te werken.

Dat de NOS met haar lasterlijke en suggestieve aanpak fout zat bleek wel toen korte tijd later toenmalig zorgverzekeraar Agis het zo somber niet in zag en Geneticom overnam. De testen die door de NOS als kwakzalverij werden bestempeld zijn inmiddels de norm.

Na in 2008 bij Geneticom te zijn vertrokken vroeg zorgverzekeraar Agis of Van Delen terug wilde komen om directeur van Geneticom te worden.

Uit het gebruikelijke integriteitsonderzoek door Agis, dat ook bij Van Delen werd ingesteld, kwam gelukkig een geheel ander beeld naar voren dan door sommigen zo graag wordt geschetst.

Vandaag

Thans zit ik in rustiger vaarwater. Voor zolang het duurt, zeggen we dan. Ik ben onder meer als Trustee verbonden aan een Court of Law en ten behoeve van IVF klinieken in Cyprus en de Verenigde Staten verzorg ik de patiënten coördinatie in West Europa. In Nederland doe ik niets meer. De patiënten die naar Cyprus en de V.S. gaan, worden ten behoeve van de onderzoeken bij zelfstandige diagnostische centra ingepland.