Golf van zelfmoorden schokt Nederland

Mensen die zelfmoord plegen worden tegenwoordig als helden vereerd. Wat vroeger een taboe was is verworden tot een alledaags middel om bij de meest uiteenlopende vormen van onvrede de knop om te draaien en uit het leven te stappen. Onder de zelfmoordenaars zit zo af en toe ook een kunstenaar of schrijver. De media komen in dergelijke situaties bijna zendtijd tekort om deze “helden” na hun daad te eren.

Zelfmoord is de ultieme maakbaarheid van leven en dood. Ondanks deze “maakbaarheid” is er maatschappelijk nauwelijks kritiek. Vooral politici verafschuwen maakbaarheid in relatie tot menselijk leven en dat maakt het tot een vreemde zaak dat dit onderwerp nog geen parlement brede aandacht heeft gekregen.

Vroeger, toen ethische vraagstukken in Europa nog niet in de “upsidedown” modus zaten, werden zelfmoordenaars in de kerkhoven op een speciale plek begraven.

Dat is al lang niet meer. De kerk is verloedert en daarin past ook een Evangelische Omroep die graag aan het leven van zelfmoordenaars, zoals onlangs nog, een ode brengt. Ik vind dit soort momenten de ultieme toets en het bewijs dat het hier om kwaadaardige organisaties gaat die de naam van God en Jezus slechts als label gebruiken om een sinister doel na te streven.

Zelfmoordenaars hebben naar mijn mening niet begrepen waar het leven op aarde om draait. Het stoffelijke leven is een aanhoudende leerschool met -voor iedereen- veel nare en soms ook leuke elementen. De Bijbel zegt erover: “Goed en kwaad zijn gelijkelijk verdeeld”

Wat geeft een zelfmoordenaar dan het recht om zijn of haar daad te doen terwijl de rest van de mensheid in hun lot berust? Om bij een ernstige ziekte uit het leven te stappen terwijl elders doodzieke en lijdende patiënten juist vechten voor hun leven?

Zelfmoord is in West Europa een product geworden. Nederland kent zelfs een wettelijk toegestane levenseinde kliniek. Je kunt daar op bestelling een einde aan je leven laten maken. Dat deze kliniek sjoemelt met de door de overheid opgelegde richtlijnen is, voor zover bekend, nooit reden geweest om in te grijpen.

Het is een vreemde zaak als je bedenkt dat gynaecologen al strafbaar zijn wanneer ze vrouwen van 43 jaar tot een IVF behandeling toelaten. Deze bizarre wet bestaat sinds begin 2014 en is ook van toepassing als de patiënt de behandeling helemaal zelf betaald.

Dit is het zoveelste voorbeeld van een overheids beleid waarbij het beëindigen van leven wordt ondersteund en het creëren ervan bestraft. In België is het niet veel beter, zo niet nog erger.

Het is naar mijn mening laf, egoïstisch en erg dom om je aan de verplichtingen en offers van het leven te onttrekken.

Laf omdat iedereen met een gezond brein normaal gezien vecht om te blijven leven.

Egoïstisch omdat zelfmoordenaars door wat ze met hun daad teweeg brengen totaal geen respect tonen voor nabestaanden, collega’s en vrienden.

Dom omdat er inmiddels teveel aanwijzingen zijn (ook in de kwantum fysica) dat het leven na dit leven op aarde niet stopt. Ons bewustzijn is een vorm van energie die niet verloren kan gaan. Het niet verloren gaan van energie leren we op school in de natuurkunde.

Het leven op deze planeet zou volslagen idioot en nutteloos zijn als er geen vervolg is om naartoe te werken.

Het aardse bestaan is veel meer dan werken, eten, slapen, kopen en sex hebben.

We hebben te maken met een voortdurende interactie van situaties en vraagstukken. Uitdagingen waar we op de meest verstandige en medemens lievende manier mee om moeten proberen te gaan.

Dat is de les die we hier leren. Zomaar uit de “klas” weglopen is het slechtste besluit wat je kan nemen.

Jammer dat steeds minder mensen zich dat realiseren.

Ik verwijs graag naar de oer- Christenen die, anders dan de traditionele kerken, uitleg geven over het hoe en waarom hier op aarde. Over de relatie tussen ons onsterfelijk bewustzijn en het lichaam.

Het belang van de Tien Geboden en de Bergrede van Jezus die de belangrijkste gids zijn over hoe we in dit leven moeten staan.

Laten wij ons realiseren dat alles wat we doen, denken en zeggen energie is die niet verloren gaat maar opgeslagen blijft en waar we na onze stoffelijke dood mee worden geconfronteerd. In feite oordelen wij met deze “bagage” onszelf.

Na het overlijden komen we terecht in dezelfde situatie die we hier op aarde achter lieten. Zelfmoord lost niets op, hoor je wel eens zeggen.

Het moment van sterven wordt vergeleken met een boom die valt in de richting waarin de wind op het allerlaatste moment blaast. Zo blijft deze boom liggen.

Voor zelfmoordenaars voorspelt dat niet veel goeds.