Bert van Delen.nl
Kritisch Maatschappelijk Weblog

The future doesn’t belong to the fainthearted; it belongs to the brave

Personal Profile

U heeft vast al het nodige op Internet over mij gelezen. Wellicht een verstandig moment om de dingen te nuanceren en iets meer over mijzelf te vertellen.

De meeste mensen in Europa kennen mij van de omstreden geslachtsbepaling in de Genderkliniek. Wat mijn toenmalige collega en ik bij de start in 1995 nooit hadden gedacht was dat over dit onderwerp zoveel te doen zou zijn.

Want waar wij toen mee begonnen bestond zowel in de V.S. als Europa al tientallen jaren. In die tijd was geslachtsbepaling helemaal niet omstreden laat staan een onderwerp waar de media zich mee bezig hielden.

Zo had je in London de fameuze London Gender Clinic van dokter Lu. Die heeft tientallen jaren, zonder enige discussie, bestaan.

De politici die bij de start van een vergelijkbaar initiatief in Nederland opeens zo “tegen” waren kan in elk geval niet worden verweten dat ze in de decennia daarvoor de ogen open hadden.

In de V.S. wordt over veel dingen zo anders wordt gedacht dan in Europa. Over cultuur verschillen gesproken…Daar “vechten” klinieken waar “family balancing” wordt aangeboden elkaar zowat de tent uit. Dokter Potter is met zijn family balancing kliniek zelfs een naam. Maar de faam en eer die aanbieders van geslachtskeuze in de V.S. ten deel valt is in Europa ver te zoeken.

De Nederlandse media en politici vinden mij een boef, charlatan, of zo u wilt deugniet. Waarop deze conclusies zijn gebaseerd kan ik nergens terugvinden. Met mijn collega’s werk ik al decennia lang hard om de droom van koppels op een integere en professionele wijze waar te maken. De voortdurend negatieve publiciteit is dan ook niet te rijmen met de vreugde die we in het leven van veel mensen hebben gebracht.

Misschien wel door mijn achtergrond als verslaggever bij dagblad De Telegraaf hebben we tijdens de opening van de Genderkliniek in 1995 in Utrecht wel wat te enthousiast aan de weg getimmerd. Het schoot politici in evident in het verkeerde keelgat.

Een nooit eerder geziene storm van aandacht en protest brak over de zomaar “verkrijgbare” geslachtskeuze voor de conceptie los. Journalisten en politici hanteren zo hun eigen ethische uitgangspunten en overschreden met stemming makende en gekleurde berichten de grenzen het toelaatbare.

Als het om de beknotting van reproductieve vrijheden gaat escaleerde de sfeer bij tegenstanders van geslachtskeuze in een vorm van letterlijk grenzeloze haat. De opschudding luidde in heel Europa het einde in van alle genderklinieken.

De toenmalige Minister van Volksgezondheid, mevrouw Borst besloot, mede onder grote politieke druk, tot wetgeving waarmee ouders het recht om het geslacht van hun toekomstige kindje bij de conceptie te laten bepalen in Nederland definitief werd ontnomen.

De door D’66 letterlijk de hemel in geprezen Els Borst was een merkwaardige, onnavolgbare en zelfs onbeleefde vrouw. Heel wat minder lief en aardig dan haar partijgenoten zo graag doen voorkomen.

Zonder met ons ooit een woord te hebben gewisseld vond ze geslachtsbepaling in een kliniek maar verwerpelijk. Onnavolgbaar was dat ze zich bij geslachtsbepaling door middel van abortus wel wat voorstellen. In de kamer sprak ze, als ze het over mij had, steeds over “die man” en “die directeur”

Gelet op de wel zeer ruime standpunten over euthanasie zaait de partij van wijlen mevrouw Borst liever dood en verderf.

De Hilversumse kliek

De discussie was en is nog altijd eenzijdig. Mij werd op pijnlijke wijze duidelijk wat sommige mensen bedoelen als ze beweren dat de Nederlandse media niet objectief zijn. Het is waar.

Het Nederlandse omroepwereldje bestaat voornamelijk uit zichzelf verheerlijkende individuen die elkaar graag de bal toespelen en denken voor een heel land en liefst ook daar buiten te kunnen zedepreken wat goed en fout is. Het is deze dorpsomroepers, die zelf menen boven de wet te staan, totaal ontgaan dat de wereld ze intussen niet meer nodig heeft en de consument zelf wel zijn of haar informatie bij elkaar graait.

De Nederlandse media vallen op. Ze geven de grootste boeven maar wat graag een podium. Frauderende advocaten verschijnen alsof het helden zijn in praat programma’s en de Nederlandse moordenaar in een Peruaanse gevangenis was geruime tijd de superster in een niet aflatende media soap. Voor serieuze zaken is slechts beperkt aandacht.

Weerstand in de samenleving kan uitdagend zijn. Het nodigt uit om het vooral goed te doen. Al het gezeur over Van Delen en de Genderkliniek in de media houdt je alert. Alles moet tip top in orde zijn. En dat is het ook. De wolven staan grommend en watertandend klaar om toe te slaan.

Van Delen laat zich niet door de media dicteren. De Genderkliniek is dan ook na de sluiting in Nederland in 1998 haar diensten gewoon blijven aanbieden. Waarom stoppen met iets dat in de V.S. en tal van andere landen heel normaal is? We vonden een modus operandi waarbij, zonder wetten te overtreden, medische geslachtskeuze mogelijk is.

Maar ook dat hing nog aan een zijden draadje. In 2002 startte het Nederlandse O.M. een onderzoek naar de voorlichting die de Genderkliniek over “een in Nederland verboden behandeling” zouden geven.

Ik dacht -het kan toch niet waar zijn dat ze mij in Nederland gaan verbieden mijn mond open te doen.

Gelukkig gebeurde dat ook niet en in 2005 besloot de toenmalige justitie minister Donner, na afgerond onderzoek door het O.M. dat het geven van voorlichting toelaatbaar is.

De EO Jihadisten

De Evangelische Omroep liet het er in 2010 niet bij zitten. Deze nep Christenen lanceerden in naam van hun God een directe aanval met als doel Van Delen persoonlijk in een zo kwaad mogelijk daglicht te stellen.

Begin 2011 leidde dit tot een gekunstelde reportage waarin deze lieden alles uit de kast trokken om karaktermoord te plegen.

Gesteld werd dat vanwege de door onze Stichting verstrekte voorlichting en doorverwijzing van patiënten naar het buitenland wellicht van een misdrijf sprake was en de IGZ een onderzoek zou instellen.

De EO hoopte “for once and all” Van Delen met de grond gelijk te maken maar faalde in deze boze opzet. Kennelijk rustte er toch geen zegen op de listige reportage waarbij EO medewerkers zich onder valse naam en op een vals adres in Utrecht hadden ingeschreven. U kunt dit misschien onvoorstelbaar vinden, maar in een heilige oorlog mag alles.

Jammer voor de EO, maar de IGZ en regering kennen de werkwijze van de Genderkliniek en uiteraard heeft het in de reportage genoemde IGZ onderzoek nooit plaatsgevonden. Het vriendelijke verzoek aan de EO om deze foutieve en schadelijke berichtgeving te corrigeren is geweigerd. Ze hebben het zo graag over de door God aan de mensheid geleerde naastenliefde. Bij deze monsters, die met het predikaat “Christelijk” aan je reinste label vervalsing doen, is de naastenliefde ver te zoeken.

In de upheaval van de EO aanval zag het malafide S.P. kamerlid Van Gerven zijn kans schoon een poging te wagen Van Delen te chanteren. Van Gerven zei alleen met lasteren te willen stoppen als Van Delen de websites over geslachtsbepaling uit de lucht zou halen.

Maar goed. De S.P. is een politieke partij in de marge van de samenleving. Het is nog niet eens zo lang geleden dat aanhangers van dit soort partijen, vanwege staatsgevaar, niet voor een overheids functie in aanmerking kwamen.

Hoe heeft het kunnen gebeuren?

In andere landen is van een met Nederland vergelijkbare verkettering geen sprake. In gerenommeerde klinieken in de V.S. en veel andere landen bieden artsen dezelfde technieken aan zonder door politici en in de media voor alles wat mooi en vooral lelijk is te worden uitgemaakt.

Tenslotte nog iets over mijn achtergrond. Met een economisch/ juridische achtergrond begon ik in de jaren 80 als correspondent bij een huis aan huis blad om later als verslaggever bij het dagblad De Telegraaf/ Nieuws van de Dag te gaan werken. Ik hield mij daar onder meer met infrastructuur en telecom bezig. Een ontzettend leuke en vooral leerzame tijd.

In 1987 ben ik als verslaggever gestopt en met een juridisch media- advies bureau begonnen. Dat was in de tijd dat kabel en satelliet in opkomst waren. Brutaal liep ik het kantoor van CNN in Newmanstreet binnen en vroeg of ik ze met de verspreiding van het netwerk, network development zoals dat heet, van dienst kon zijn. De deal was gesloten.

Na CNN volgden andere broadcasters die bij ons kantoor vooral juridische media- en auteursrecht begeleiding kregen.

Daarnaast kreeg mijn kantoor de eindverantwoordelijkheid over de Nederlandstalige teletext pagina’s bij Sky Channel en Superchannel. Dat werd, eind jaren tachtig, de eerste commerciële teletext dienst in Europa.

En ook daarvan weet ik nog hoe sommige NL media er een negatief verhaal van wisten te maken. Natuurlijk kwam het ministerie van Cultuur in actie maar pff… na een onderzoek van enkele maanden, concludeerden ze dat er niets illegaals gebeurde en konden we met het excuus van de ambtenaren weer verder.

In mijn media tijd produceerde ik verder Infomercials. (de eerste Infomercial was voor de stad Utrecht op CNN Europe) Daarnaast onder meer een kunst agenda voor The Arts and Entertainment Channel in de V.S. Verder werkte ik bijna ooit als producer bij TV 10.

In een vergaderkamertje in het NOS complex in Hilversum hadden we ter viering van mijn nieuwe job als producer bij TV 10 al champagne gedronken. De vreugde was voorbarig. Het hele project werd -ook alweer door wetgeving en veel gedoe- gecanceld. Dan maar doorgaan met de adviespraktijk. Hoe anders had het kunnen lopen!

De Genderkliniek

Het was vanuit de juridische adviespraktijk binnen het advocatenkantoor dat ik in 1995 toevallig met de zorg in aanraking kwam.

Een cliënt van ons kantoor was op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik vertelde dat in London een kliniek voor geslachtskeuze bestond. Voor Nederland zou dit een absoluut novum zijn. Deze cliënt vroeg mij toen of ik mee wilde doen en de P.R. voor mijn rekening wilde nemen.

Ik had twijfel. Eigenlijk had ik helemaal niets met ziekenhuizen en artsen. Ik zei toch aarzelend “ja” En op de dag dat we medio juni 1995 in Utrecht met de eerste Nederlandse kliniek voor geslachtskeuze open gingen, brak een tsunami van media geweld uit.

Opeens stonden Marga van Praag en Pauline Broekema in mijn kantoor. Het was een komen en gaan van broadcasters en gedrukte media uit binnen- en buitenland.

Ik was zomaar beroemd of berucht zo u wilt. De mensen keken mij op straat na en, als ik samen met een ander voertuig voor een verkeerslicht moest wachten, bleven de mensen vaak verbijsterd staren.

Eigenlijk vond ik de media aandacht wel grappig. Mijn toenmalige collega dacht daar anders over en stapte uit.

Daarmee was de Genderkliniek opeens van mij. Ik had hem aan mijn broek zoals dat heet. Het gebouw stond er en de telefoon bleef onophoudelijk gaan met patiënten die informatie wilden.

Een verliezer wil niemand zijn. Er zat daarom niets anders op dan door te gaan.

Tegelijk brak, zoals hier voor beschreven, de politieke discussie los en daarmee kwam in 1998 de feitelijke behandelprocedure in Nederland tot een einde.

Naar het buitenland

Geïnteresseerde (aanstaande) ouders bleven bellen. Terwijl ik in een andere job op een universiteit belast was met internet zaken bleven de patiënten bellen. De oplossing was snel gevonden. Binnen enkele maanden stond een nieuw model en eind 1998 waren we in het Belgische Neerpelt weer operationeel. Patiënten werden in Nederland voorbereid en voor de behandeling konden ze naar Neerpelt komen. De Neerpelt vestiging heeft korte tijd bestaan om plaats te maken voor verwijzing van de patiënten naar Engeland.

Vanaf 2003 gingen wij (mijn toenmalige collega en ik) in zee met een gynaecoloog in Antwerpen. Hij bood zelf zijn diensten aan. Op dat moment in België een volstrekt legale praktijk.

Deze arts heeft tot november 2010 -het moment dat er discussie over de wetgeving in België ontstond- zijn diensten aangeboden.

Eind 2010 werd de samenwerking met deze arts door ons officieel opgezegd. In het voorjaar van 2011 werd in het Belgische parlement een amendement ingediend om geslachtskeuze zoals bij Sterkckx onmogelijk te maken.

Ik blijf van mening dat de Europese verboden met betrekking tot geslachtskeuze niet goed zijn onderbouwd en in strijd met de rechten van de mens. Het is een inbreuk op de reproductionele vrijheid van ouders. Dit standpunt werd eerder al door de Gezondheidsraad in Nederland onderstreept maar destijds door mevrouw Borst genegeerd.

Nederland niet rijp voor innovatieve zorg

In Nederland is voor zorg vernieuwing niet veel ruimte. De bekrompenheid van de samenleving kwam in 2001 opnieuw op mijn pad toe in de door mij opgerichtte Second Opinion kliniek voor het eerst in Nederland een HIV PCR test werd aangeboden. U raadt het al. De medische wereld riep in koor dat de test niet zou werken. De journalisten schreven dit gebral als hijgende honden braaf op.

U zult het vandaag de dag misschien niet geloven maar we werden destijds door de IGZ inspecteur infectieziekten met sluiting bedreigd als we deze test bleven aanbieden. Erg vreemd want toen al was deze PCR test in Duitsland verplicht.

De hetze tegen deze test had vooral met geld te maken. De overheid was toen bang dat er veel vraag naar de toen nog dure HIV PCR test zou komen. Ze modderden op dat moment liever door met de minder betrouwbare analoge testen.

Tegenwoordig is ook in Nederland deze HIV PCR test de norm.

Naast genoemde rumoer was ik in 2007 betrokken bij de oprichting van het DNA test bedrijf Geneticom.

Zoals dat in Nederland standaard praktijk is produceerde het NOS journaal hierover onmiddellijk een tendentieus en stemming makend item.

Het was evident de bedoeling van journaalverslaggever Gerrie E. om Geneticom zo negatief mogelijk te presenteren. Het was immers weer die Van Delen. Dat kon niet goed zijn. Gerrie E. kent geen manieren en wilde mij voorafgaand aan het interview niet eens een hand geven.

Ik zal maar niet uitwijden over hoe zijn chef, journaal coryfee achter de schermen en “gezondheidsdeskundige” Rinke van den Brink mij chanteerde om aan de uitzending mee te werken.

Dat de NOS met haar oordeel fout zat bleek wel toen korte tijd later zorgverzekeraar Agis het zo somber niet in zag en Geneticom overnam. De testen die door de NOS toen als kwakzalverij werden bestempeld worden inmiddels overal aangeboden.

Omdat IVF en geslachtsbepaling veel tijd vergden vertrok ik na een half jaar bij Geneticom

In 2010 vroeg zorgverzekeraar Agis Van Delen terug te komen om directeur van Geneticom te worden.

Uit het gebruikelijke integriteitsonderzoek door Agis, dat ook bij Van Delen werd ingesteld, kwam gelukkig een geheel ander beeld naar voren dan door sommige Hilversumse keuterboeren en de S.P. zo graag wordt geschetst.

Vandaag

Thans zit ik in rustiger vaarwater. Voor zolang het duurt, zeggen we dan. Ik ben als Trustee verbonden aan een Court of Law en ten behoeve van een IVF kliniek in Cyprus verzorg ik de patiënten coördinatie in West Europa.